Live healthy life!

Gruczołak gruczołu krokowego (stercza)

Urolodzy są bardzo zabawni. Trzeba mieć niesamowicie rozwinięte poczucie humoru, żeby chorobę, kładącą się cieniem na koniec życia większości mężczyzn w podeszłym wieku, nazwać łagodną hiperplazją gruczołu krokowego, do niedawna nazywaną gruczolakiem. Czy to właśnie nie ta „łagodna” choroba prowadzi do pogorszenia jakości życia, do stałego dyskomfortu, rozstroju jednej z najważniejszych funkcji organizmu – oddawania moczu, do zatrzymywania moczu, zakłócenia funkcjonowania nerek i zapalenia dróg moczowych? Czy to nie ta choroba doprowadza prędzej czy później do konieczności operowania wielu starszych mężczyzn? Decyzja o podjęciu leczenia operacyjnego nie jest prosta – wielu z nich cierpi na wiele poważnych chorób towarzyszących. Dlatego też wielu chorych, tak jak tonący chwytający się brzytwy, łapie każdą możliwość odłożenia operacji, entuzjastycznie reagując na pojawienie się nowych środków, mogących poprawić stan ich zdrowia.

Trzeba pamiętać, że o odroczeniu ingerencji chirurgicznej myślą nie tylko chorzy. Jest to także problem lekarzy. Operacja usunięcia gruczolaka gruczołu krokowego jest poważną operacją chirurgiczną dla osoby starszej, cierpiącej ponadto na wiele innych chorób, dlatego też niesie ze sobą duże zagrożenie życia. Rzecz jasna, w sytuacjach, kiedy nie ma innego wyjścia, jedynym rozwiązaniem jest operacja. Chociaż nawet w takich przypadkach chorzy z kamieniem nerkowym i czasowo pojawiającym się krwiomoczem (są to oznaki ostatecznie świadczące o konieczności przeprowadzenia ingerencji chirurgicznej), nie bardzo skłaniają się ku szybkiemu, operacyjnemu leczeniu. To samo dotyczy jednorazowemu ostremu wstrzymaniu moczu, które udaje się zlikwidować tradycyjnymi metodami. W przypadkach, kiedy nie ma jeszcze podstaw do leczenia operacyjnego gruczolaka gruczołu krokowego, jednak choroba została ujawniona, wpływając niekorzystnie na życie chorego, zalecane jest tradycyjne, farmakologiczne leczenie wraz z zastosowaniem terapii wibroakustycznej.

Symptomy choroby nie posiadają wyraźnych cech, mogą być różne i nie muszą być związane z wiekiem chorego i wielkością gruczołu. Bywa że objawy choroby przy niewielkich rozmiarach gruczołu są tak ostre, że po prostu zmuszają chorego do wizyty u lekarza i prośby o jak najbardziej radykalne metody leczenia, łącznie z ingerencją chirurgiczną. Zdarza się również, że podczas rutynowych badań u niektórych osób stwierdzane jest ostre powiększenie gruczołu, jednak nie ma żadnych klinicznych objawów choroby.

Najbardziej rozpowszechnionymi objawami choroby są: częstsze oddawanie moczu nocą, utrudnione oddawanie moczu rankiem, powolny strumień moczu, konieczność oddawania moczu „na raty”. Często chorzy zauważają potrzebę częstszego oddawania moczu w ciągu dnia, obserwują także inne niepokojące objawy, np. chory nie zawsze zdąża do toalety.

Objawy te zmuszają bowiem chorego do wizyty u lekarza już po pojawieniu się pierwszych symptomów choroby. Dlatego też diagnoza stawiana jest z reguły na czas, co zapobiega pojawieniu się komplikacji.

Zdarza się jednak i tak, że u niektórych chorych objawy choroby nie są tak oczywiste. Pojawia się wątły strumień moczu, niewielki wysiłek przy oddawaniu moczu, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego. W takich przypadkach choroba rozwija się powoli, a chorzy późno zwracają się z prośbą o pomoc do lekarza i często pojawiają się w przychodni, kiedy niemożność oddania moczu jest przewlekła. Wtedy też u chorych pojawiają się pierwsze zmiany, dotyczące zmian po stronie narządów moczowych, dlatego nie może być mowy o tradycyjnych metodach leczenia – konieczna jest operacja. Takie niezbyt uciążliwe objawy choroby są najbardziej zdradliwe, ponieważ traktowane są przez chorych jako naturalne procesy starzenia się organizmu i są powodem późnego skierowania kroków do specjalisty, często już z powodu poważnej niemożności oddania moczu. W takich przypadkach choremu upuszczany jest mocz, przy pomocy wprowadzonego cewnika. Znaczne zmiany w narządach moczowych u takich chorych zwiększają ryzyko konieczności przeprowadzenia ingerencji chirurgicznej. Poza tym często bywa tak, że chory do końca życia musi chodzić z drenem, co tworzy dyskomfort dla niego i jego otoczenia.

We wszystkich opisanych wcześniej przypadkach konieczne jest, niezależnie od klinicznych objawów choroby, dokonywanie okresowych badań urologicznych, aby zapobiec błędom w doborze optymalnej metody leczenia z wykorzystaniem metod tradycyjnych lub chirurgicznych.

Ze względu na to, że leczenie chirurgiczne gruczolaka gruczołu stercza jest najbardziej radykalną metodą, pozwalającą na usunięcie nadmiaru tkanki gruczołu, a tym samym zlikwidować barierę, przeszkadzającą w oddawaniu moczu, leczenie tym sposobem wszystkich chorych nie jest dobrym pomysłem. Po operacji może dochodzić do częstego oddawania moczu, czasami do nietrzymania moczu lub niepełnego opróżniania pęcherza moczowego. Przy ostrych objawach choroby konieczna jest jednak ingerencja chirurgiczna – tylko ona może uratować życie chorego.

Ostatnio opracowano ponadto cały wachlarz preparatów farmakologicznych, dzięki którym osiągany jest pozytywny efekt w leczeniu tej choroby. Mogą one w jakimś stopniu ułatwić choremu oddawanie moczu, poprawić strumień moczu, zmniejszyć częstotliwość oddawania moczu w nocy i za dnia oraz spowodować, że w pęcherzu moczowym będzie przechowywana mniejsza ilość niewydalonego moczu. Wszystkie one poprawią stan chorego lub odroczą, albo nawet zapobiegną, konieczności  przeprowadzenia operacji. Trzeba jednak zaznaczyć, że leczenie farmakologiczne ma swoje negatywne strony. Nie wszyscy pacjenci reagują na nie . Poza tym niektóre z tych preparatów są bardzo drogie i nie są dostępne dla każdego. Leczenie powinno być prowadzone przez wiele miesięcy z niewielkimi przerwami.

Wśród innych tradycyjnych metod leczenia gruczolaka gruczołu krokowego terapia  wibroakustyczna może odnieść sukces. Dzięki poprawie krążenia krwi i limfy w obszarze gruczołu krokowego i sąsiadujących narządach zmniejsza się obrzęk, poprawia się także kondycja pęcherza moczowego. Wszystko to prowadzi do zmniejszenia częstotliwości oddawania moczu, poprawieniu się strumienia moczu i obniżeniu ilości moczu, pozostającego w pęcherzu moczowym. Nie mniej ważne jest to, że przy równoległym wykorzystaniu terapii wibroakustycznej i leczenia farmakologicznego zauważalnie zwiększa się efektywność działania samych preparatów leczniczych, dzięki zwiększeniu ich koncentracji w obszarze działania.

Efektywność leczenia gruczolaka gruczołu krokowego z wykorzystaniem terapii wibroakustycznej była obserwowana u pacjentów Sankt-Petersburskiej Państwowej Akademii Medycznej im. I.I. Miecznikowa. Już po zakończeniu dwutygodniowej kuracji, u większości chorych doszło do zmniejszenia częstotliwości oddawania moczu w ciągu dnia i nocą, zwiększyła się objętość oddawanego moczu, zmniejszyła się także objętość moczu, pozostającego w pęcherzu moczowym i poprawił ogólny stan pacjentów.

Wskazaniem do zastosowania terapii wibroakustycznej jest łagodna hiperplazja (adenoma) gruczołu krokowego I stadium. Warunkiem dla leczenia pacjentów z chorobą II stadium jest obecność odkładającego się moczu w ilości nie większej niż 150 ml lub obecność niebezpiecznych chorób towarzyszących nie pozwalających na interwencję chirurgiczną. Łagodna hiperplazja gruczołu krokowego jest najczęstszą chorobą mężczyzn w podeszłym i starszym wieku. Histologicznie wykrywana jest u 20% mężczyzn w wieku do 40 lat, u 40% - w wieku 50-60 lat, u 70% - w wieku 61-70 lat i u 80% mężczyzn powyżej 70 roku życia. W  niemieckich klinikach urologicznych łagodne zapalenie gruczołu krokowego znajduje się na pierwszej pozycji wśród wszystkich chorób leczonych operacyjnie. Ponad 1 mln mężczyzn przychodzi na wizyty lekarskie w związku z pojawieniem się objawów tej choroby. Biorąc pod uwagę tak wysoką zachorowalność, zaleca się nie czekać na rozwój choroby i stosować zabiegi profilaktyczne 1-2 razy w roku.

Lista placówek medycznych, w których można poddać się kuracji wibroakustycznej (z użyciem Vitafonu)

Czytaj więcej

• Zapalenie stercza
• Terapia wibroakustyczna i wibroakustyczny masaż
• Efektywność terapii wibroakustycznej i profilaktyki
• Krótki przegląd efektywności wibroakustycznej metody kompensacji deficytu mikrowibracji
• Urządzenia wibroakustyczne