Live healthy life!

Informacja dla lekarzy

Terapia wibroakustyczna – kontaktowe oddziaływanie za pomocą mikrowibracji o częstotliwości akustycznej na tkanki chorego. Amplituda mikrowibracji do 50 μm.

W przypadku bezpośredniego kontaktu wibrofonów z powierzchnią ciała dochodzi do przenikania mikrowibracji do tkanek organizmu w promieniu oddziaływania i do głębokości od 7 do 14 cm, co prowadzi do następujących efektów:

• Zwiększenie zdolności pompowania w limfatycznych i żylnych kapilarach i naczyniach włosowatych, dzięki obecności w nich zastawek, na skutek czego poprawia się drenaż tkanek.

• Podwyższenie przewodnictwa tkanki śródmiąższowej w transporcie katabolitów i metabolitów do limfatycznych i żylnych kapilar, powodujące zwiększenie przepływu limfy i krwi.

• Pobudzenie mechanoreceptorów (ciałek Paciniego, Meissnera, wolnych zakończeń nerwowych i in.), prowadzące do zwiększenia napięcia naczyń w obszarze oddziaływania. W wyniku tego podwyższa się trofika, zmniejsza obrzęk, podwyższa się sprężystość skóry i in..

• Przyspieszenie procesów filtracyjnych, zachodzących w obszarze błon porowatych (np. w nefronach nerek).

• Ujawnienie dermo-somatyczno-trzewnych odruchów przy oddziaływaniu na biologicznie aktywne strefy.

Każdej patologii towarzyszy powstawanie nadmiernej, w porównaniu z normą, liczby uszkodzonych komórek i produktów katabolizmu i metabolizmu, których usuwanie jest warunkiem koniecznym do wyzdrowienia. Podczas utylizacji główną rolę odgrywa przepływ limfy i krwi oraz działalność nerek. Produkty przemiany materii trafiając do krwi burzą równowagę kwasowo-zasadową. Zapobiegają temu właściwości buforowe krwi i funkcjonowanie nerek. Kiedy nerki nie nadążają ze wspieraniem równowagi kwasowo-zasadowej, organizm zaczyna ograniczać wydalanie do krwi z tkanej produktów, zakłócających tę równowagę. Dlatego głównym ogniwem terapii wibroakustycznej jest oddziaływanie na obszar nerek w celu poprawy ich funkcjonowania, w wyniku czego stopniowo normalizuje się ciśnienie tętnicze i obniża poziom cholesterolu we krwi. Stosowanie tylko tego rodzaju terapii pozwala do przyspieszenia odprowadzania produktów przemiany materii w obszarze choroby, może to jednak doprowadzić do kompensacyjnego wzrostu ciśnienia tętniczego, w związku ze wzrostem obciążenia nerek.

Organizm przeznacza znaczną część produkowanej energii na transport składników biologicznych, dokonywany przeważnie w środowisku płynnym. Transport płynów dokonywany jest, ogólnie rzecz ujmując, za pomocą pulsujących skurczy mięśni serca, gładkich mięśni tętniczych, żylnych i limfatycznych, mięśni moczowodów, odprowadzających żółć i nasieniowodów, mięśni jelit, żołądka i tak dalej. Praca kurczenia włókien mięśniowych na pojedynczy impuls nerwowy zależy w dużej mierze od kwasowo-zasadowego optimum, czyli od efektywności pracy nerek. Kierowanie transportem substancji za pomocą reakcji naczyniowo-mięśniowych jest najważniejszym narzędziem utrzymania homeostazy.

Oddziaływanie wibroakustyczne, ułatwiając transport substancji z tkanki śródmiąższowej do kapilar limfatycznych i żylnych, podnosząc zdolność pompowania naczyń limfatycznych i żylnych i poprawiając pracę nerek, zwiększa efektywność procesów homeostatycznych. Ponadto utrzymywana jest równowaga kwasowo-zasadowa, poprawiane właściwości buforowe krwi, ciśnienie onkotyczne w tkankach itp. W tym znaczeniu oddziaływanie wibroakustyczne stanowi uniwersalną pomoc energetyczną dla organizmu.