Podstawową, bezpośrednią fizyczną właściwością oddziaływania wibroakustycznego jest jego zdolność do podwyższenia przepustowości układu krwionośnego i limfatycznego.
Podstawą tego zjawiska są dwa pewne efekty fizyczne. Pierwszym jest obniżenie oporu naczyniowego wobec ruchu krwi podczas oddziaływania mikrowibracji o określonej częstotliwości dźwiękowej, przy czym w przypadku każdej średnicy naczynia istnieje optymalna częstotliwość. Idea zastosowania wibroakustyki w medycynie powstała dzięki zrozumieniu właśnie tego zjawiska. Obniżeniu oporu naczyniowego służy drugie pasmo częstotliwości urządzenia. Drugim z efektów jest efekt hydrodynamicznego pompowania krwi w żyłach. Powstaje on dzięki obecności zastawek, które poddane oddziaływaniu mikrowibracji zapewniają nie chaotyczny, a ukierunkowany ruch krwi. Efekt ten został odkryty przez profesora A.I. Arinczina. Badając mechanizmy pracy peryferyjnego krwiobiegu odkrył on, że włókna mięśniowe drgają z częstotliwością dźwiękową. „Mięsień” śpiewa „w częstotliwości dźwiękowej” – napisał w swej książce pt. „Peryferyjne „serca” człowieka”. W wyniku takich drgań tworzy się w żyłach z jednej strony rozrzedzenie, z drugiej – ciśnienie – specyficzna pompa hydrodynamiczna, która dba o przyspieszony odpływ krwi. A.I. Arinczin eksperymentalnie zmierzył owo rozrzedzenie i doszedł do wniosku, że bez tego mechanizmu krwiobiegu serce powinno być wielokrotnie silniejsze.