Wirusowe zapalenie wątroby typu B i C
Leczenie przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby jest światową medycynę uważane za ogromny problem. Na dzisiejszym etapie rozwoju medycyna nie znalazła jeszcze ostatecznego rozwiązania tej kwestii. Efektywność leczenia WZW (osiągnięcia trwałej remisji) przy zastosowaniu współczesnych środków antywirusowych jest niedostateczna i wynosi średnio 40-60 %. Rezygnacja z leczenia przewlekłych form WZW zwiększa ryzyko przekształcenia się go w marskość wątroby. I chociaż procesy te mogą ciągnąć się latami, w przypadku zarażenia w młodości, przewlekłe WZW mogą zauważalnie wpłynąć na długość życia chorego.
Mikrowibracje są główną postacią energii, wykorzystywanej w transporcie pierwiastków i komórek w przestrzeni międzykomórkowej. Nad prawidłowością reakcji immunologicznych czuwają komórki odpornościowe, jednak niczego nie osiągnęłyby, gdyby nie mikrowibracje. Są one potrzebne komórkom, aby mogły one przemieszczać się w organizmie, wyszukiwać martwe komórki, komórki nowotworowe i wirusy. Poza tym mikrowibracje dostarczają pożywienia komórkom, usuwają z tkanki produkty przemiany materii i martwe komórki do układu limfatycznego, co również jest bardzo ważne dla zdrowia. Organizm zawsze cierpi na niedobór naturalnych mikrowibracji, dlatego zapewnienie ich obecności za pomocą zewnętrznych zasobów może pomóc organizmowi samodzielnie poradzić sobie z wieloma chorobami. Zazwyczaj dodatkowe zasoby pochodzą od nerek, wątroby, kręgosłupa. Są one także generowane w obszarze patologii. WZW nie jest wyjątkiem. Z tą jednak różnicą, że obszarem patologii jest sama wątroba. Wpływa to w pewien sposób na schemat leczenia. W celu podwyższenia poziomu interferonu, w okolicy wątroby należy raz na cztery dni oddziaływać tzw. prozapalną dawką mikrowibracji. Powoduje to podwyższenie poziomu interferonu we krwi o 5-8 razy, czyli do poziomu zbliżonego do terapii leczniczej. Wątroba korzysta z mikrowibracji, generowanych przez działanie mięśni pęcherzyka żółciowego. Dlatego właśnie w pozostałe dni należy oddziaływać za pomocą mikrowibracji na tzw. obszar „M” (projekcja woreczka żółciowego na brzuch), w celu poprawienia odżywiania komórek mięśniowych ścianek woreczka żółciowego.
Terapia wibroakustyczna w leczeniu WZW typu B i C doprowadziła do całkowitej remisji w ok. 40% przypadków (PCR - ujemny, AlaT – norm) podczas jednej kuracji (6-12 miesięcy). Kurację można przeprowadzić wiele razy, do osiągnięcia stanu remisji. Badanie przeprowadzone zostały w katedrze chorób zakaźnych Wojskowej Akademii Medycznej w Sankt Petersburgu.
Czytaj więcej